Emigranci wracają do kraju. Skuszeni obietnicami złotych gruszek na wierzbie czy raczej zmuszeni przez kryzys? Zarobki w obcej walucie coraz mniej się opłacają, a tęsknota za bliskimi i chęć pracy w wyuczonym zawodzie doskwierają. Niepotrzebnie rozbudzone nadzieje na powrót do lepszej rzeczywistości roztrzaskały się o próg Urzędu Pracy. Co dalej? Jak nadrobić klika lat nieobecności? Nikt nie wrócił z pustymi rękami: emigranci przywieźli kapitał finansowy lub ogromny kapitał doświadczeń. I to warto umiejętnie wykorzystać. Bo udawać, że się chce, ale nie może nie ma sensu. Urzędy już się nauczyły, jak nie dać się oszukiwać tym leniwym bezrobotnym.